Wetenschappelijke vragen rond kweekvlees

Kweekvlees is nog niet op de markt. En wetenschappers stellen zich tal van vragen over de productie, over de diervriendelijkheid, over het exacte aantal celdelingen en de ‘werkelijke mogelijkheden’ bij de creatie van spierweefsel. Zolang de industrie niet prijsgeeft wat ze doen, blijft het vaak bij open vragen.

Iedereen herinnert zich nog dat Mark Post, hoogleraar aan de Universiteit van Maastricht de eerste gekweekte hamburger aan de wereld voorstelde. Hij had ondertussen Mosa Meat opgericht, een bedrijf dat kweekvlees voor de commerciële markt zou klaarmaken. Daarbij kreeg hij hulp van een van de oprichters van Google, nl. Sergey Brin. Ondertussen zijn we 8 jaar verder en vele miljoeneninjecties later en de hamburger is er nog steeds niet. Commercieel directeur van Mosa Meat, Tim van de Rijdt, vertelt dat de perfecte hamburger binnenkort aan de Europese Commissie zal voorgesteld worden. Kweekvlees behoort immers tot de categorie van de zogenaamde novel foods. Het kan niet op de markt worden gebracht in de EU zonder een voorafgaande goedkeuring van de Europese Commissie.

Ondertussen heeft een Amerikaans bedrijf Eat Just Inc het Nederlandse bedrijf Mosa Meat voorbijgestoken. Er is ondertussen al kweekvlees van kip geproduceerd en op de markt gebacht. In Singapore werd het goed bevonden voor menselijke consumptie en sedertdien kan je het eten in het restaurant 1880.

Serum van foetus?

De eerste hamburger van Mosa Meat was gemaakt met koeienfoetusserum (Fetal bovine serum of FBS). Voor de productie van het kippenvlees van Eat Just Inc is dat eveneens nodig. Bedrijven als Eat Just Inc., Mosa Meat, Meatable en Peace of Meat beweren dat zij op zoek zijn naar een alternatief en dat hun eindproduct zonder FBS op de markt zal worden gebracht

Serum van runderfoetussen wordt, net als het overgrote deel van het in de celcultuur gebruikte dierlijke serum, geproduceerd uit bloed dat in commerciële slachthuizen wordt afgenomen van melkvee dat ook vlees levert dat voor menselijke consumptie is bestemd. De eerste fase van het productieproces van serum van foetale runderen is de inzameling van bloed van de foetus van het rund nadat de foetus uit de geslachte koe is verwijderd. Het bloed wordt aseptisch verzameld in een steriele container of bloedzak en vervolgens laat men het stollen. De normale methode van afname is de hartpunctie, waarbij een naald in het hart wordt ingebracht. Vervolgens wordt het gecentrifugeerd om de fibrinestolsel te verwijderen en de resterende bloedcellen vormen het heldere strogeel gekleurde serum. Het serum wordt bevroren vóór de verdere bewerking die nodig is om het geschikt te maken voor celkweek. Daarna ondergaat het nog een tweede fase van bewerkingen, met filtratie en kwaliteitscontrole.

Kortom, zolang je FBS gebruikt kan je onmogelijk claimen dat je diervriendelijk bezig bent. Er worden grote ethische vragen gesteld over FBS? Over het oogsten van het serum is een ethische discussie aan de gang: is daar dierenleed bij betrokken? Mogelijks wel. De kweekvleesindustrie kan daarom niet claimen dat zij geen dierenleed veroorzaken!

Mosa Meat beweert te werken aan een hamburger die serumvrij zal zijn en gekweekt met chemisch gedefinieerde media (CDM).De effectiviteit van serumvrije media is echter beperkt; veel cellijnen hebben nog steeds serum nodig om te groeien. Wetenschappers stellen zich dus grote vragen. Kunnen deze commerciële bedrijven meer dan de universiteit?

Celdelingen

Een tweede kwestie behelst de isolatie van dellen en de vermeerdering ervan. Mark Post beweerde in 2018 dat met stamcellen uit één gram spierweefsel zo’n 3.000 kilo vlees geproduceerd zou kunnen worden. ook hier stellen wetenschappers grote vragen bij. De zogenaamde progenitorcellen van spierweefsel kunnen zich slechts ongeveer 20 keer vermenigvuldigen. Om de hoeveelheden vlees te bereiken die door een grote groep mensen kunnen worden geconsumeerd, zijn tussen de 30 en 50 celdelingen nodig. Tim van de Rijdt stelde eerder in een interview met Knack dat het al 30 tot 50 celdelingen in spier- en vetweefsel heeft kunnen uitvoeren. “We modificeren de cellen hiervoor op geen enkele manier.”

Echte spieren?

Hoe boots je echte spieren na. Wetenschappers die zich bezig houden met reconstructieve heelkunde denken dat het nog heel wat tijd zal kosten voor we op laboniveau echte spieren zullen kunnen maken. Lieven Thorrez stelde dat het wellicht nog 20 jaar zou duren voor we een spier creëren zoals die dor dieren of mensen is geproduceerd. Een spier wordt krachtiger eenvoudigweg omdat hij bewegingen maakt. Een spier die in een laboratorium is gemaakt, zit vast aan een ondersteunende structuur en wordt dus niet geoefend. Er zijn verschillende methoden om de beweging van een spier na te bootsen, maar deze bevinden zich nog in het stadium van wetenschappelijk onderzoek. ook hier vragen wetenschappers zich af of de bedrijven die kweekvlees creëren daarin al verder staan dan het wetenschappelijk onderzoek?

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*